Glutamina
John Sidney Garrett (October 29, 1921 - May 28, 2005) was a conservative Democratic member of the Louisiana House of Representatives who served from 1948 to 1972 under four gubernatorial administrations. Garrett was a successful businessman in the small town of Haynesville in Claiborne Parish just two miles from the Arkansas state line. In his last term, he was defeated for reelection even though he was the Speaker of the House. In 1966, Garrett made a strong but losing primary race for the Louisiana Public Service Commission to fill the seat vacated by the election of John Julian McKeithen a
Proszę, proszę dalej! Podał jej rękę i odpowiedział: — A pani jak zawsze wesoła. Ja też się cieszę z naszego spotkania. Proszę mi podać flaszeczkę porteru. Wszedł do tylnej izby. Gospodyni zaraz posłała mu zamówioną flaszkę, poczym znowu usiadła koło swej przyjaciółki. — Wyśmienity chłopak, ten Helmer — zauważyła. — Wysmukły i gładki jak delfin. — I dobry do tego — skinęła Holenderka. — Myślę, że jego żona nie ma z nim kłopotu. — O! Żadnego! — potwierdziła Jefrouw Mietje.
Zaraz spostrzegła jedzenie i zjadła po pół łyżeczki, drugiego dnia po całej, trzeciego dnia po półtorej, a gdy glutamina przyszli, powiedzieli: - Ktoś tu jest, co nas objada, już prawie z głodu chodzić nie możemy. Musi tu być! Szukajmy, to znajdziemy! Zaglądają za piec, a ona woła: - Ja siostra wasza! Dwóch zawołało: - Nasza siostra by tu nie trafiła. A jeden mówi: - Stój bracie, bo i siostra nasza miała złoty krzyż na piersiach. - Po coś tu przyszła? - pytają. - Was szukać - ona odpowiada. - Jeśli chcesz nas wybawić - mówią, stawiając jej krosna - to musisz nam z tego mchu, co rośnie na dębie, zrobić trzy koszule. Egoistka lektury spokojnie konsumuje smaczne cuda.
Proszę, proszę dalej! Podał jej rękę i odpowiedział: — A pani jak zawsze wesoła. Ja też się cieszę z naszego spotkania. Proszę mi podać flaszeczkę porteru. Wszedł do tylnej izby. Gospodyni zaraz posłała mu zamówioną flaszkę, poczym znowu usiadła koło swej przyjaciółki. — Wyśmienity chłopak, ten Helmer — zauważyła. — Wysmukły i gładki jak delfin. — I dobry do tego — skinęła Holenderka. — Myślę, że jego żona nie ma z nim kłopotu. — O! Żadnego! — potwierdziła Jefrouw Mietje.
Zaraz spostrzegła jedzenie i zjadła po pół łyżeczki, drugiego dnia po całej, trzeciego dnia po półtorej, a gdy glutamina przyszli, powiedzieli: - Ktoś tu jest, co nas objada, już prawie z głodu chodzić nie możemy. Musi tu być! Szukajmy, to znajdziemy! Zaglądają za piec, a ona woła: - Ja siostra wasza! Dwóch zawołało: - Nasza siostra by tu nie trafiła. A jeden mówi: - Stój bracie, bo i siostra nasza miała złoty krzyż na piersiach. - Po coś tu przyszła? - pytają. - Was szukać - ona odpowiada. - Jeśli chcesz nas wybawić - mówią, stawiając jej krosna - to musisz nam z tego mchu, co rośnie na dębie, zrobić trzy koszule. Egoistka lektury spokojnie konsumuje smaczne cuda.